اما نیستی تا اضطراب جهان را 

کنار تو در ترانه ای کوچک خلاصه کنم 

اما نیستی تا شب تشویش هر شب خویش را 
در اشتغال گریه ها و گور ها روشن کنم 

اما نیستی تا در دهان داس برویم و 

در پریشانی شعله پرپر شوم 

...اما نیستی 


سید علی صالحی

تو بگو

که خاموش نمی شود چیست ؟

تو بگو چکار بایدکرد

با آتشی که

به آبِ چشم

بیشتر گُر می گیرد ؟

کاش بدانی عزیز دلم

و یاد تو ست که

مرهمی نیست...

امروز همکارم دختر دوساله اش رو آورده بود اداره.بچه درحال بازی کردن بود که سرش می‌خوره به لبه میز و صدای فریاد و زجه‌اش می‌پیچه توی محوطه.یه جوری گریه می‌کرد که انگار دیگه هیچ‌وقت ساکت نمی‌شه.هر کدوم از همکارا با یه خوراکی رفتند سراغش و سعی کردن آرومش کنن.بچه یه نگاهی به اونا کرد و همونطور که هق هق می‌کرد دست یکی از اونا رو که خوراکی دلچسب تری داشت گرفت و گریه اش ساکت شد.

باخودم گفتم بچه‌ها چقدر زود  فراموش می‌کنن.کاش زخم ما بزرگترها هم به این آسونی ها خوب می‌شد و با یه قاقا لیلی دیگه دردی به  دلمون نمی‌موند.

پ.ن:هیچ وقت به باد تکیه نکنید!